Gazeta.pl  | metrocafe.pl  | Poczta  | Forum  | Blogi  | Wyborcza.pl  
Pogoda  | Randki  | Gry
 » artykuły  » do poczytania  » Koszatniczki, słodkie futrzaki

Koszatniczki, słodkie futrzaki

2012-02-28 16:00:00

do poczytania

W naszych domach coraz częściej goszczą koszatniczki - gryzonie, które kiedyś spotykane były jedynie na wolności
fot. za wikipedia.org / Jacek555
Niewielkie gryzonie pochodzą z Chile i należą do rodziny octodontidae. Występują na obszarze od wybrzeży Pacyfiku aż po Andy (do wysokości 1200 m n.p.m.) i zamieszkują tereny osłonięte krzewami (w ich pobliży kopią nory i korytarze). Osobniki żyjące na wolności przyzwyczaiły się do obecności człowieka - spotykane są np. w ogrodach, gdzie podkopując się pod korzeniami potrafią wyrządzić wiele szkód. Robią to zwykle w godzinach porannych, bo to pora, gdy są najbardziej aktywne.

Koszatniczki żyją w koloniach. Hierarchię wśród samców określa rodzaj i wielkość kopca będącego wejściem do nory. Zwierzęta z lepszą pozycją w stadzie mają większe kopce zbudowane z konarów i fragmentów gałęzi, tzw. „kopce dowódcze”.

Te sympatyczne stworzenia wyglądem przypominają dzikie świnki morskie i myszoskoczki. Mają brązowo umaszczony grzbiet, z delikatnym pomarańczowym odcieniem i jasnobrązowy lub białawy brzuch. Długość ciała wynosi ok. 15, a długość ogona ok. 12 cm. Ogon zakończony jest charakterystycznym ciemnym pędzelkiem. Podobnie jak inne gryzonie mają stale rosnące zęby z otwartym systemem korzeniowym, dlatego należy pamiętać o zapewnieniu tym im możliwości odpowiedniego ścierania. Włosy czuciowe (wibrysy) znajdują się nie tylko w okolicach nosa, ale pokrywają całe ciało aż do nasady ogona.

Puchate zwierzaki okazały się niezwykle towarzyskie, nie znoszą samotności, dlatego najczęściej trzyma się je parami. Są również bardzo ciekawe świata, dlatego trzymając je w domu powinniśmy zapewnić im odpowiednie warunki.

Najlepszym wiwarium dla tych gryzoni są szklane pojemniki wyposażone w odpowiednią wentylację. Można również trzymać je w klatkach z metalowymi prętami. Należy jednak unikać plastikowych i drewnianych elementów. Minimalna powierzchnia dla pary wynosi 80x40 cm. Wewnątrz powinno umieścić się konar drzewa umożliwiający zwierzętom ruch. Podłoże można wyścielać trocinami. Powinna się tam również znajdować słoma oraz siano. Dobrym rozwiązaniem jest zainstalowanie półek na różnej wysokości umożliwiających obserwację i zaspokojenie naturalnej ciekawości. Powinno się również wstawiać pojemniki z piaskiem do kąpieli. Za ich pomocą koszatniczki usuwają z futra nadmiar tłuszczu i brud. Specjalny piasek dostępny jest w prawie każdym sklepie zoologicznym.

Dzikie gryzonie żywią się głównie pokarmem roślinnym składającym się z cebulek, pędów, suchej trawy, kory, kaktusów, nasion, owoców i w niewielkiej ilości ze zbóż. Żywienie domowych koszatniczek opiera się przede wszystkim na dostępie do świeżego, aromatycznego siana. Chętnie zjadają również żywe soczyste gałęzie drzew, przede wszystkim lipy, klonu, dębu czy drzew owocowych. Nie należy dawać im suszonych owoców i innych przekąsek gdyż łatwo mogą wywołać cukrzycę i ślepotę. Natomiast orzechy zawierają dużo tłuszczu i mogą szybko doprowadzić do otłuszczenia naszego gryzonia. Obecnie dostępne są na rynku komercyjne karmy dla tych gryzoni ułatwiające znacznie prawidłowe zbilansowanie dawki pokarmowej.

Koszatniczki dojrzałość płciową osiągają ok. 6 miesiąca życia. Ciąża trwa 87-93 dni. Miot liczy średnio 5 osobników. Najczęściej samiczka rodzi 2 razy w roku. Młode ssą mleko matki przez 4-6 tygodni. Zwierzaki przeżywają na wolności 1-4 lat, w niewoli okres ten jest dłuższy i wynosi nawet 9 lat.

kp
Komentarze