Gazeta.pl  | metrocafe.pl  | Poczta  | Forum  | Blogi  | Wyborcza.pl  
Pogoda  | Randki  | Gry
 » artykuły  » porady  » Dziedziczna miopatia labradorów

Dziedziczna miopatia labradorów

2010-11-10 16:00:00

porady

Prace hodowlane prowadzone przez kynologów, zmierzające do wyselekcjonowania psów o odpowiednich atrybutów rasowych, przyczyniły się także do utrwalenia u czworonogów pewnych niepożądanych cech, a mianowicie – predyspozycji do różnego rodzaju schorzeń. Jedną z takich chorób jest dziedziczna miopatia występując u labradorów
fot. fernybrook / sxc.hu
Mianem miopatii określane są schorzenia, w przebiegu których dochodzi do uszkodzenia mięśni, a co za tym idzie – upośledzenia ich funkcji i zmniejszenia siły skurczu. Dziedziczna miopatia labradorów cechuje się postępującym zwyrodnieniem włókien mięśniowych różnych grup mięśni. Schorzenie to ma charakter dziedziczny – dziedziczone jest jako cecha recesywna, tzn. aby wystąpiło u szczeniąt, ich rodzice muszą posiadać gen odpowiedzialny za tę chorobę. Choroba atakuje zarówno psy, jak i suki. Chorują labradory biszkoptowe i czarne. Pierwsze objawy najczęściej ujawniają się u młodych czworonogów – między 6 tygodniem a 7 miesiącem życia.

Objawami dziedzicznej miopatii są ogólne zaburzenia w motoryce ruchu. Chore osobniki poruszają się na szczudłowato wyprostowanych nogach. Z czasem, gdy mięśnie kończyn ulegną znacznemu uszkodzeniu i osłabieniu, przemieszanie staje się coraz trudniejsze – czworonogi wykonują tzw. królicze skoki. Dodatkowo występują: niefizjologiczne skrzywienie grzbietu w łuk oraz nieprawidłowe ustawienie stawów – postawa krowia tylnych kończyn (iksowatość). Objawy chorobowe ulegają nasilenie po wysiłku fizycznym, ekscytacji oraz w zimne dni. Mięśnie objęte zwyrodnieniem stopniowo zanikają – zmiany te najlepiej widoczne są na ramionach, udach i żuchwie. W zaawansowanych przypadkach chory z trudnością porusza się, zalega. Może dochodzić do rozwoju tzw. przełyku olbrzymiego – tj. rozluźnienia mięśni ściany tego narządu i zalegania w nim pobranego pokarmu.

Leczenie psów chorych na dziedziczną miopatię jest trudne. Ogranicza się do podawania czworonogom leków, które uśmierzają objawy choroby, lecz nie przeciwdziałają jej przyczynie. Zaleca się, aby chore czworonogi unikały zimna, silnego stresu oraz nadmiernego wysiłku fizycznego, gdyż czynniki te potęgują występujące dolegliwości. Ze względu na dziedziczny charakter choroby wszystkie czworonogi, u których zdiagnozowano to schorzenie, powinny zostać wyeliminowane z rozrodu. Wskazane jest kastrowanie / sterylizowanie takich osobników. Także zwierzęta zdrowe, których potomstwo zdradza objawy miopatii, nie powinny ponownie być dopuszczane do rozrodu. Tylko takie restrykcyjne działanie profilaktyczne pozwoli na stopniowe ograniczenie, a w konsekwencji wyeliminowanie z populacji labradorów osobników predysponowanych do tej choroby.

bk
Komentarze
  • Panciapka

    2010-11-20 19:27:11
    ciekawy artykuł :)
  • Korciaczki1

    2010-11-18 22:10:36
    ...
  • Eliza

    2010-11-12 11:52:16
    Biedactwa :(
  • catya83

    2010-11-12 10:55:27
    w artykule pisano że czarne i biszkoptowe Labradory na to chorują czy to oznacza że brązowe nie? czy można ykonać jakieś badania u szczeniaka którego się kupuję, ktore wykluczą lub potwierdzą chorobę?
  • Mała

    2010-11-11 19:51:14
    Straszna choroba.
  • Aga

    2010-11-11 19:06:19
    To straszne! Biedne psiaki!
  • Natii

    2010-11-10 21:19:47
    Szkoda mi takich piesków.... :(
  • Kamila

    2010-11-10 20:31:49
    Biedne psy :(
  • kamar

    2010-11-10 16:47:20
    biedne zwierzaki