Gazeta.pl  | metrocafe.pl  | Poczta  | Forum  | Blogi  | Wyborcza.pl  
Pogoda  | Randki  | Gry
 » artykuły  » porady  » Objawy wścieklizny

Objawy wścieklizny

Wścieklizna - objawy i leczenie

2011-03-22 14:00:00

porady

Wścieklizna jest ostrą chorobą zakaźną ludzi i zwierząt. Wywołuje ją neurotropowy wirus powodujący zmiany zapalne w mózgu. Obecnie, dzięki prowadzonej akcji szczepień ochronnych lisów, ilość przypadków choroby rokrocznie maleje. Jednak zagrożenie ciągle istnieje, dlatego wiedza na temat czynników zwiększających ryzyko zakażenia wirusem wścieklizny przyda się każdemu miłośnikowi zwierząt
fot. beamfrost / sxc.hu
Na zakażenie wirusem wścieklizny wrażliwe są wszystkie zwierzęta stałocieplne oraz ludzie. Szacuje się, że rocznie z powodu tej choroby na świecie umiera około 50 000 osób. Spośród dzikich zwierząt najczęściej chorują lisy, jednoty i nietoperze, a wśród udomowionych przodują krowy, psy i koty. Zachorowalność w ostatnim dziesięcioleciu w Polsce istotnie zmalała, 20-30 krotnie. Aktualnie liczba zdiagnozowanych przypadków nie przekracza 100 w ciągu roku. Ten istotny regres jest zasługą ogólnokrajowego programu rozkładania doustnych szczepionek w środowisku dzikich zwierząt. Program ten sprawdza się bardzo dobrze i skutecznie zmniejsza odsetek chorych osobników. Akcja doustnych szczepień rozpoczęła się w 1993 roku – począwszy od województw sąsiadujących z Niemcami, by w 2002 roku objąć swoim zasięgiem teren całego kraju. Obecnie głównym źródłem wścieklizny są nietoperze oraz zwierzęta, które przywędrowały do nas zza wschodniej granicy, tj. z państw nieprowadzących programów szczepień profilaktycznych (Białoruś, Ukraina).

Przenoszenie wirusa zwykle ma miejsce za pośrednictwem śliny, w której to koncentracja patogenu jest bardzo duża. Głównymi drogami szerzenia się wścieklizny są wszelkiego rodzaju pogryzienia zadane przez chore zwierzęta. Także kontakt śliny zakażonego osobnika z uszkodzoną skórą, błoną śluzową lub spojówką wrażliwego organizmu ma duże znaczenie w rozprzestrzenianiu choroby.

Wirus obecny w ślinie, po wprowadzeniu do rany, wnika do najbliższych zakończeń nerwowych. Następnie wędruje wzdłuż nerwów obwodowych do centralnego układu nerwowego – do mózgu, by tam namnożyć się. Stąd drogą nerwów zstępujących dociera do gruczołów ślinowych. Objawy choroby pojawiają się średnio po 10 dniach – 3 miesiącach od chwili zakażenia. Długość tego okresu zależy od miejsca wniknięcia wirusa oraz od dawki zakażającej. Objawy choroby mają charakter zmian zachowania – lękliwość/ nerwowość/ agresja/ gryzienie/ bezcelowe wędrowanie; zaburzeń kurczliwości mięśni – porażenia/ brak koordynacji/ opadnięcie żuchwy/ porażenie krtani – zmiana barwy głosu; poza tym pojawia się charakterystyczny ślinotok i toczenie piany.

Do czynników zwiększających ryzyko zachorowania na wściekliznę należą: częste kontakty z dzikimi lub bezpańskimi zwierzętami – dotykanie ich, głaskanie; pogryzienia zadane przez chore zwierzęta lub zanieczyszczenie ich śliną ran skóry, błon śluzowych, spojówek; wypuszczanie z domu bez nadzoru psów i kotów – umożliwienie im kontaktu z padliną lub chorymi zwierzętami; wdychanie aerozolu zakaźnego z siedlisk nietoperzy; brak profilaktyki – nieszczepienie psów i kotów (obowiązek prawny szczepienia raz do roku psów, które ukończyły 3 miesiąc życia).

W przypadku pogryzienia człowieka przez zwierzę podejrzane o zakażenie wirusem wścieklizny, należy pozwolić, aby krew swobodnie wypływała z zadanej rany, następnie przemyć miejsce pokąsania wodą z mydłem, zdezynfekować i udać się jak najszybciej do lekarza. Lekarz zadecyduje o dalszym postępowaniu. Zwykle osoby pogryzione przez nieszczepionego psa lub kota poddawane są serii szczepień, a czworonóg 15 dniowej obserwacji. Nad całą procedurą czuwają służby weterynaryjne, dlatego wszelkie incydenty budzące podejrzenie wścieklizny należy niezwłocznie zgłaszać inspekcji weterynaryjnej lub lekarzowi weterynarii z najbliższego zakładu leczenia zwierząt.

bk
Komentarze