Gazeta.pl  | metrocafe.pl  | Poczta  | Forum  | Blogi  | Wyborcza.pl  
Pogoda  | Randki  | Gry
 » artykuły  » porady  » Ropomacicze

Ropomacicze

Chorona dorosłych suk i kotek

2011-03-18 14:00:00

porady

Jednym z najczęściej występujących schorzeń układu rozrodczego dojrzałych suk i kotek jest ropomacicze. Ten groźnie brzmiący termin określa gromadzenie się ropy w świetle macicy. Jakie są przyczyny tej dolegliwości i w jakie sposób można jej zapobiegać?
fot. derjunger / sxc.hu
Ropomacicze zwykle rozwija się pod koniec cieczki lub w początkowej fazie okresu porujowego. W tym czasie macica pozostaje pod wpływem estrogenów – tj. hormonów przygotowujących ją do przyjęcia zapłodnionych komórek jajowych. Estrogeny stymulują rozrost śluzówki narządu oraz rozwierają jego szyjkę. W związku z zachodzącymi zmianami macica staje się szczególnie podatna na zakażenie bakteriami fizjologicznie bytującymi w pochwie – pałeczkami okrężnicy (Escherichia Coli – 80% przypadków), paciorkowcami, gronkowcami. Zakażeniu sprzyjają także zaburzenia związane z nadmierną sekrecją estrogenów, np. torbiele jajnikowe lub nowotwory aktywne hormonalnie. Po wniknięciu do światła macicy bakterie zakażają wydzielinę gromadzącą się w jej wnętrzu. Namnażaniu drobnoustrojów sprzyja wydzielanie drugiego z najważniejszych hormonów płciowych – progesteronu. Progesteron pobudza gruczoły macicy do produkcji dużych ilości wydzieliny, obniża lokalną odporność, zmniejsza kurczliwość narządu oraz zamyka jego szyjkę - stwarza dogodne warunki mnożącym się patogenom. Bakterie w tym czasie wytwarzają szereg toksyn wchłanianych do krwioobiegu i uszkadzających wiele narządów wewnętrznych – stan zwierzaka pogarsza się. W skrajnych przypadkach może dochodzić do pęknięcia powiększonej macicy i wylania ropy do wnętrza ciała. Po spadku poziomu progesteronu – około 2 miesiące po rui, szyjka macicy otwiera się i nagromadzona ropa wypływa (tzw. otwarte ropomacicze).

Drugą przyczyną ropomacicza - niezwiązaną z fizjologią cyklu płciowego, jest źle prowadzona antykoncepcja hormonalna. Hormony, podawane w celu długotrwałego zablokowania riu (progestageny), zaaplikowane w okresie okołorujowym odpowiedzialne są za 1/5 przypadków ropomacicza. Z tego względu bardzo ważne jest, aby skrupulatnie przestrzegać terminów stosowania antykoncepcji – iniekcja hormonów nie powinna mieć miejsca wcześniej niż 3 miesiące po ostatniej rui oraz nie później niż 2 miesiące przed kolejną.

Objawy ropomacicza początkowo są niezauważalne. Pojawiają się w miarę rozwoju toksemii – zatrucia toksynami wchłoniętymi z macicy do krwioobiegu. Zwykle ma to miejsce 4-8 tyg. po cieczce. Sztandarowymi objawami są: zwiększone pragnienie, wielomocz, brak apatytu, osowiałość i wymioty. W postawieniu trafnego rozpoznania pomagają badanie krwi, USG i RTG.

Najczęściej wybieraną metodą leczenia jest chirurgiczne usunięcie macicy i jajników. U samic z otwartą formą ropomacicza możliwa jest terapia zachowawcza polegająca na podawani hormonów wzmagających kurczliwość macicy, rozwierających jej szyjkę oraz obniżających poziom progesteronu. Metoda ta jednak wiąże się z możliwością nawrotu choroby.

Najskuteczniejszym sposobem zapobiegania ropomaciczu jest sterylizacja suk i kotek w jak najmłodszym wieku. Metoda ta skutecznie zapobiega chorobie oraz innym patologiom układu rozrodczego, np. nowotworom gruczołu mlekowego. Natomiast u samic hodowlanych, których nie można wysterylizować, w celu profilaktyki ropomacicza zaleca się całkowite zrezygnowanie z antykoncepcji hormonalnej.

bk
Komentarze