Gazeta.pl  | metrocafe.pl  | Poczta  | Forum  | Blogi  | Wyborcza.pl  
Pogoda  | Randki  | Gry
 » artykuły  » porady  » Zwichnięcie rzepki

Zwichnięcie rzepki

2010-06-02 14:00:00

porady

Rzepka jest jedną z kości wchodzących w skład stawu kolanowego. Jej główne funkcje to wzmacnianie pracy mięśnia czworogłowego uda oraz ochrona przedniej powierzchni stawu. U psów, szczególnie ras miniaturowych, często dochodzi do przemieszczenia rzepki i związanych z nim utrudnień w pracy kolana
fot. icekitty37 / sxc.hu
Mianem zwichnięcia określa się przemieszczenie rzepki na stronę boczną lub przyśrodkową kolana. Dolegliwość ta jest jedną z najczęściej diagnozowanych patologii stawu kolanowego. Schorzenie występuje zdecydowanie częściej u psów niż u kotów. Predyspozycje rasową do zwichnięcia wykazują pudle miniaturowe, pudle toy, yorkshire teriery, szpice miniaturowe, pekińczyki, boston teriery i chihuahua. Wśród kotów dziedziczną postać schorzenia spotyka się u rasy devon rex. Suki i kotki chorują częściej niż osobniki męskie.

Przyczyny zwichnięcia rzepki mogą być dwojakiego rodzaju. Do pierwszej grupy należą urazy okolicy stawu kolanowego, np. po niefortunnym skoku z wysokości czy wypadku komunikacyjnym. Drugą grupę przyczyn stanowią czynniki wrodzone, np. anomalie budowy kości wchodzących w skład stawu kolanowego. Do zwichnięć rzepki predysponują także wady postawy kończyn tylnych, np. szpotawość lub koślawość kolan.

Objawy zwichnięcia zależą od jego stopnia (czy można odprowadzić rzepkę na swoje miejsce, czy nie), czasu trwania oraz nasilenia dodatkowych zmian, np. zerwania więzadeł krzyżowych kolana lub rozwijającego się zapalenia stawu. U chorych zazwyczaj obserwowane są okresowe kulawizny. Zwierzak odciąża chorą kończynę – porusza się podskakując na zdrowej nodze. W przypadku zwichnięcia pourazowego objawy pojawiają się nagle, zaraz po zaistniałym incydencie. Natomiast u psów cierpiących na wrodzoną postać schorzenia, symptomy mogą postępować powoli i zazwyczaj początkowo są niezauważane.

Pomoc udzielana zwierzakowi w incydentalnym, pourazowym zwichnięciu rzepki polega na manualnym odprowadzeniu kości na swoje miejsce. Po repozycji zaleca się zimne okłady oraz kilkudniowe ograniczenie aktywności ruchowej. W przypadkach wrodzonego zwichnięcia podstawą terapii jest interwencja chirurgiczna. Metod operacyjnego leczenia zwichnięcia rzepki jest kilka, o wyborze jednej z nich decyduje lekarza po dokładnym przeanalizowaniu danego przypadku. Skuteczność zabiegów chirurgicznych wynosi około 50%. U drugiej połowy leczonych występują nawroty, lecz są one mniej nasilone niż pierwotne zwichnięcie.

Biorąc pod uwagę dziedziczne podłoże tej dolegliwości, a co za tym idzie – ryzyko wystąpienia zwichnięć rzepki u przyszłych pokoleń czworonogów, powinno się zaniechać rozmnażania zwierząt, u których zdiagnozowano to schorzenie. Także czworonożni rodzice, mimo iż są zdrowi, lecz ich potomstwo miewa problemy z omawianą chorobą, powinni zostać wycofani z rozpłodu. Tego rodzaju działania profilaktyczne pozwolą w dużym stopniu ograniczyć występowanie zwichnięć tła dziedzicznego w psiej populacji.

bk
Komentarze
  • Mała

    2010-11-21 12:25:52
    Dobrze wiedzieć.
  • Panciapka

    2010-11-18 08:16:57
    Ciekawy artykuł :)
  • Natii

    2010-07-25 13:25:22
    Świetny artykuł ;)))
  • Natii

    2010-06-20 18:05:21
    Świetny artykuł ;)))
  • Magda

    2010-06-15 08:57:05
    przydatny artykuł
  • feba90

    2010-06-13 14:58:05
    : )
  • Natii

    2010-06-03 12:02:18
    Naprawdę pomocny artykuł :)
    Pozdrawiam :***